حالا که کسی اینورا نیست یه اعتراف میکنم: 
حالم از شعار دادن به هم میخوره: فراموشت کردم و دیگه دوست ندارم و لیاقتمو نداشتی و.... 
از کل کل کردن بیزارم: نباشی دوستام هستن و دوستات هستن و این چرت و پرتا.....  
. 
صادقانه میگم: یه روزی رو حساب تنهایی اومدم تو دنیای مجازی، بعد بخاطر همون تنهایی وابسته شدم. الان که بزرگتر شدم میفهمم عشق نبود. همین الانشم نمیدونم عشق چیه!!! وابستگی روزی یه ساعت شد روزی بیستو یه ساعت!!!  
یه روز متوجه شدم حماقته. دیدم ری.... شد تو اعصاب و احساساتم. 
حالا وایسادم یه گوشه بقیه رو نصیحت میکنم.....  
نه شعار میدم نه چرت و پرت میگم؛ هنوزم فکر میکنم به گذشته..... حب یقیناً 100%بد نبوده.... یه جورایی تجربه امروز رو به دیروزم مدیونم.یه روزای خوبی هم بود. گفتیم و خندیدیم و خیلی هم حال داد. اما یکم سبک سنگین که میکنم میبینم نمی ارزید..... به از دست دادن اعتمادم به آدما. خب....  
حالا تریپ نصیحت برداشتم واسه اونایی که میخونن اینو.....   
فقط یکم سبک سنگین کن....  ببین چی میگیری چی از دست میدی.....  
زندگیم بد نیست بیام ناله کنم اما میتونستم شاد تر باشم ولی خود کرده را تدبیر نیست....  
یکم هوشمندانه تر زندگی کنیم..... گاهی اوقات یکم فکر رو کاری که انجام میدهیم جلو یه فاجعه رو میگیره....